دفتری برای همیشه

اینجا هستم

arefeh154 — Sat, 06 Sep 2008 01:52:18 GMT

از این پس از اینجا با شما در ارتباط خواهم بود:

http://www.arefeh154.persianblog.ir

تغییر تفکر(دیدار من با مدیر پرشین بلاگ)

arefeh154 — Sun, 24 Aug 2008 17:56:18 GMT

دارم یه گزارشی میبندم که لازم بود با مدیر بلاگفا یا هر سایت اینجوری مصاحبه کنم. اما هرچی برای آقای شیرازی کامنت گذاشتم و خواهش و تمنا کردم جواب نداد که نداد. منم رفتم و برای مدیر پرشین بلاگ کامنت گذاشتم و شمارمو دادم.به امید اینکه شاید جواب بدهند.

دیروز(شنبه)صبح بود که دیدم داره گوشیم زنگ میزنه و یه شماره ناشناس افتاده. برداشتم و اون آقایی که اون طرف خط بود گفت که از طرف پرشین بلاگه و درمورد موضوع گزارشم سوال کرد. من که اینجوری شده بودم. همه چیزو توضیح دادم و گفت که من این حرفای شما رو به آقای بوترابی بگم چند دقیقه دیگه زنگ میزنم.

خلاصه یه ربع بعد زنگ زدند و گفتند که آقای بوترابی موافقت کردند. میتونید بیایین. کی میایین؟؟ گفتم: راستش باشگاه بهم گفته اول برو اونجا رو ببین و حضورا یه کم راجع به موضوع صحبت کنید بعد ما بهتون تصویر بردار میدیم. میشه من فردا بیام؟و.............

خلاصه قبول کردند و امروز با مرجان رفتیم.. و با آقای بوترابی کلی حرف زدیم. از همه در سخن گفتیم. حتی از عموپورنگ!!! حتی از خرمگس و مامان و بابا و دخترشون و نوستالژی!!! خلاصه از همه چیز. و چشم منو به روی خیلی از واقعیت ها باز کردند. منم که همین جوری مونده بودم!

تقریبا ۲ساعتی حرف زدیم. خداییش آقای خوبی بودند. اصلا تو تریپ های غرور و این حرفا نبودند. کلی هم تحویلمون گرفت.

صحبت با آقای بوترابی خیلی جالب و جذاب بود. در آخر هم رفتیم تو اینترنت و خدمات سایتشون رو بهمون معرفی کردند.

واما یه خبر برای بچه های پورنگی!!!! (درمورد خودم) :: با توجه به صحبتهای آقای بوترابی قرار شد که من یه وبلاگ پورنگی توی پرشین بلاگ بزنم! و توی اون وبلاگ میشم همون عارفه ی عموپورنگی قبلی! به زودی آدرسش رو اینجا براتون میذارم. اینم آدرس: http://www.delesoorati.persianblog.ir/

وبلاگ من در پرشین بلاگ:

http://arefeh154.persianblog.ir

نظر بدهید

تابستان برای من همین است!

arefeh154 — Sat, 16 Aug 2008 23:34:18 GMT

سلام

این بار دیگه حال و حوصله ی نوشتن مطلب ادبی ندارم. راستش خیلی سخته که بخوام همه ی روزمرگی هامو به زبان ادبی بنویسم. چون نیاز به دانش ادبی بالایی داره که من فعلا ندارم!

بگذریم... تابستان است و فصل عشق و حال. شب ها تا بوق ... بیدار ماندن و صبح ها تا لنگ ظهر خوابیدن. چه حالی..

این تابستان از جهاتی آن تابستانی نشد که من میخواستم. دوست داشتم بهتر از این بود. اما خوب بود. بهترین چیزش این بود که من خیلی خیلی رمان خوندم و میخونم. رمانهایی که جدیداً خوندم اینها بودند:

بعد از او - افسون سبز - دختری در مه - در پایان شب - شب سراب - امانت عشق - مهر و مهتاب - شب نیلوفری - هم خونه - الهه شرقی - شب تقدیر - حریم عشق - کیمیاگر

حالا اگه شما رمان قشنگی سراغ دارید بهم حتما معرفی کنید.

اما از روزهای هفته ام بگم: روزهای زوج بعد از ظهرها کلاس زبان انگلیسی دارم. تقریبا از میدان شهدا که خونمون باشه دور است. کلاسمون سهروردی هست. اما خب می ازره. رفتنه مامانم با ماشین منو میبره ٬برگشتنه هم خودم با مترو میام. اما عشق به آموختن زبان انگلیسی در من هیچ گونه خستگی ایجاد نمیکنه. اگه خدا بخواد تا ۵-۶سال دیگه تافل میگیرم.

یک شنبه ها هم کاملاً بیکارم!

سه شنبه ها و پنج شنبه ها میرم باشگاه خبرنگاران. امسال دیگه تنها نیستم. با زینب و مائده و مرجان میریم. من دوره ی گزارش میرم و گاهی هم خبری به باشگاه میدهیم. ولی اون سه تا دوره ی مبانی خبر اند. استادشون هم خانم زرگر هستند. منم چند بار رفتم سر کلاسشون. خداییش خانم زرگر هم خوب استادی هستند.

دیگه... توی تابستون: با تلفن خیلی حرف میزنم. سودوکو حل میکنم. مجله میخونم. توی اینترنت میچرخم. حافظ میخونم و تفال میزنم(به شدت). دائم گوشیم برایم آواز میخونه. با رفقا به پارک و رستوران و کافی شاپ میریم.

اما تلویزیون اصلا نگاه نمیکنم! بدم میاد به خدا هیچی نداره با این سریال های آبکی و مسخره

گاهی اوقات هم با شیخ صنعان یا زینب به مقبره شهدایی که چندتا کوچه پایین تر خونمونه میرم. هم صحبتی با شیخ صنعان هم عالمی دارد!

ولی از همه بیشتر با رفقا حال میکنم اینکه چهار تایی میریم پارک ملت و قدم میزنیم و میخندیم. از اون ور هم روبه روی پارک میریم رستوران ایتالیایی و اونقدر میخوریم که آخرش دیگه نمیتونیم از سرجامون تکان بخوریم. قدم زدن از بازار صفویه تا پارک وی و حس نکردن هیچ گونه خستگی. همه و همه به آدم چنان انرژی میدهد که گاهی بزرگترین غم های زندگی ام را هم لحظه ای فراموش میکنم.

پ.ن۱: ۲۲مرداد سالروز سومین سال تاسیس این وبلاگ بود. وبلاگی که مهمترین فراز و نشیب های زندگی ام را به ثبت رسانید و در همه حال با من بود. و کمکی است تا فراموش نکنم: انسان با نگاه به گذشته میتواند آینده اش را بسازد.

پ.ن۲: میلاد منجی عالم بشریت مبارک.

پ.ن۳: برام خیلی دعا کنید.

سیاهچال ابهام

arefeh154 — Tue, 22 Jul 2008 11:25:23 GMT

خیلی وقت است که دیگر آن عارفه ی قبلی نیستم.

شاید ۱۵۰روزی شود. به عبارتی حدوداً ۳۶۰۰ ساعت.

آه... چقدر زیاد... اصلاً باورم نمیشه! اما واقعیتیست که انکارش مضحکانه به نظر میرسد.

دیگه حوصله ی هیچ کس را ندارم...

گاهی اوقات٬ ساعت ها با هیچ کس در خانه حرف نمیزنم و در اتاقم در سکوت به خلع می اندیشم.

وقتی هم با کسی سخن میگویم٬ آنقدر با تندی سخن میگویم که بعدش خودم هم شرمنده میشوم.

گاهی اوقات که میخوام این -مثلا- افسردگی را پنهان کنم٬ آنقدر بی خود و بی جهت به مسائل پیرامونم میخندم که چند ساعت بعد از خودم هم بدم میاد.

اصلاً نمیفهمم چه درد و مرضی گرفته ام. هرچه پیش میرود هم بیشتر میشود.

اصلا به جهنم... هرچه میخواهد بشود. همش تقصیر.....

همش تقصیر توست. اشتباه نکن! همش تقصیر توست که منو توی سیاهچال ابهام زندانی کردی.

هیچ نمیگویی. فقط مرا با سکوتت عذاب می دهی.

نه تایید میکنی٬ نه تکذیب. فقط مرا عذاب می دهی. همین!

نمیدانم عذاب دادن چقدر لذت بخش است. چون تا به حال کسی را عذاب نداده ام. حتی اگر بخواهم هم نمیتوانم. اما بدان:

عذاب آورترین لحظه های زندگیم توسط همان کسی ساخته شد که

زیباترین لحظه های عمرم را برایم به ارمغان آورد

خطاب به خودم

arefeh154 — Sat, 05 Jul 2008 02:54:18 GMT

دیگر بس است... صبر کن... تا همین جا آمدی، کافیست.

کم زجر کشیدی؟ آخر تو از نوجوانی چه فهمیدی؟ درد؟ رنج؟ صبر؟

کافیست.. دیگر هیچ نگو. در تنهایی خودت بسوز و از بین برو.

مبادا به کسی بگویی. مبادا راز سوختنت را با دوستی دیگر در میان بگذاری.

آه..... بازهم این واژه ی دردناک به میان آمد.... دوست......

دوست؟ مگر هنوز وجود دارد؟؟ مگر هنوز ردی از آن باقی مانده؟؟؟

دیگر میخواهم تنها باشم.

میخواهم رو پیشانی ام بنویسم: "لطفاً با من دوست نشوید!"

چون طاقت روز جدایی اش را ندارم.

دیگر میخواهم هیچ کس را به خلوت خودم راه ندهم.

دیگر میخواهم فقط خودم باشم و خدای خودم.

دنیا و آدم هایش به هیچ کس رحم نمی کنند. وفا ندارند. زود تو را از یاد می برند و تو می مانی و یک عمر خاطره. یا شاید رویا!

پس سکوت کن و امیدوار نباش.

قول بده... قول بده اگر روزی روزگاری بی وفایی با نام دوست با تو دست رفاقت داد، به یاد این روزها، دستش را پس بزنی.

تو در این دنیا بازیچه ای! پس سعی کن در ویترین اسباب بازی فروشی دنیا، جایی باشی تا هیچ کس تو را برای بازی انتخاب نکند.

دردی از دردهای بنده!

اندوه نامه

arefeh154 — Wed, 25 Jun 2008 05:41:18 GMT

زخم خورده ی روزگارم.

پیشه ام صبوری ست.

کوله باری از بغض دارم و در بساطم جز اشک چیزی یافت نمیشود.

سالهاست که با این پیشه خو گرفته ام.

روزی اش گاهی غم است و گاهی تجربه.

امید و دلگرمی می فروشم و غم می خرم.

مبادله ایست٬ شاید ناعادلانه٬ اما بر پیشه ام عادت کرده ام. جزیی از وجودم است.

چه بسیار چیزها که در این سال ها ندیده ام.

فراموشی....

انگار که دیگر بخشی از وجود آدم هاست.

زود یادشان می رود چه بوده اند و چه شده اند و چه خواهند شد.

یادشان رفته٬ تنها به دنیا آمده اند و تنها خواهند مرد.

یادشان رفته به همدیگر چه قول و قرارهایی داده اند.

یادشان رفته خود به تنهایی به اینجا نرسیده اند.

یادشان رفته سالها پیش چه پاک به دنیا آمده اند و باید همان طور هم این دنیا را وداع کنند.

دوستی....

چه خیانت هایی در حق این واژه ی مقدس می شود.

و این واژه٬ همانند سنگی گرانبها٬ نایاب است.

اما تقلبی اش چه بسیار در بازارهای پر ازدحام دورویی فروخته می شود.

نقاب....

دیگر کمتر کسی را می توان یافت که به چهره نداشته باشد.

خیلی ها هم می خواهند نقاب را بردارند٬ اما دیگر بخشی از وجودشان شده

و چه بسیار زود باوران نقاب را نمی بینند.

زیرا آنقدر پاک طینت اند که چیزی با نام نقاب نمی شناسند.

و.............

دیده هایم کم نیستند٬ اما مطمئنم تمام آنچه من دیده ام٬ تو هم دیده ای.

اما با چشمان باز کاملا بسته!

این فقط تلنگری بود تا یادآور شوم:

تو هم میتوانی٬ پیشه ات صبوری باشد و...

نوشته شده توسط خود بنده!

باشگاه خبرنگاران

arefeh154 — Sat, 21 Jun 2008 15:09:18 GMT

سلام:

خوبید؟

من عالی عالی امامروز چقدر روز باحالی بودوااااااااااااااااااایــــــــــــــــــــــــــــی

امروز قرار بود من و زینب و مائده و مرجان بریم باشگاه خبرنگاران. تا هم من برای کلاس گزارش ثبت نام کنم و هم زینب و مائده و مرجان برای عضویت در باشگاه ثبت نام کنند. منم شب قبلش با زینب قرار گذاشتیم که فردا ساعت ۸و نیم بزنیم بیرون.این مرجان تازه ساعت ۶صبح از مسافرت بر میگرده (بدون هیچ اطلاع قبلی به بنده تشریف برده بودند مسافرت) خلاصه مائده هم جمعه گفت که اگه مرجان نیاد منم نمیام. گفتم: به....٬ نیا. حالا واسه من عشق ریفیق شده. صبح شد و من ساعت ۸صبح زنگ زدم به زینب. خواب تشریف داشتند مامانش بیدارش کرد. بهش میگم: تو که اینقدر ذوق و شوق داشتی گرفتی خوابیدی؟قرار شد ساعت ۸ونیم بیاد دم در خونمون تا باهم بریم. بعدش به مرجان زنگ زدم. خواب بودبه مانش گفتم بیدارش کنه. ۲دقیقه بعد زنگ زد و گفت من تازه از خواب بلند شدم و... از بس خوابش میومد نمیفهمید چی میگه. گفتم باشه هرچی تو میگی فقط من دارم میرم باشگاه اگه خواستی بیایی به مائده زنگ بزن باهم برین. گفت باشه و منم تا قطع کردم زینب زنگ در خونمونو زد.

از خونمون تا مترو بهارستان پیاده رفتیم. خیلی عجیب بود که زینب بخواد پیاده بیاد و غر نزنه. هر چند که خودش گفت پیاده بریم.

خلاصه تو راه اینقدر خندیدیم که هیچ خستگی احساس نکردیم. تا اینکه سوار مترو شدیم و..... رسیدیم باشگاه. زینب هم داشت از خوشحالی می مرداون قبلا با مدیر اخبار باشگاه صحبت کرده بود و قرار بود حتما ثبت نام بشه. آخه الان دیگه باشگاه زیر لیسانس قبول نمیکنه. اما حرف مفتیه. برای وارد شدن به صدا و سیما و همه ی زیر مجموعه هاش فقط و فقط باید پارتی داشته باشی. مدیر اخبار باشگاه مثلا پارتی زینب بود! اول رفتیم تو قسمت اخبار تا همین آقاهه رو ببینیم اما نیومده بود بعد رفتیم قسمت آموزش تا فرم ثبت نام بگیره و ثبت نام کنه. تا رفتیم تو که فرم بگیریم اول سنشو پرسیدن. تا فهمیدن ۱۶سالشه ادا و اصولهای مسخرشون شروع شد. ما گفتیم که با مدیر اخبار آقای ــــ...ـــ صحبت کردیم. باورش نشد. فکر کرده چون ما سنمون کمه داریم چرند میگیم. اصلا زورش میومد حرف بزنه. گفتم: میخوایی همین الان زنگ بزنیم آقای ـــ...ـــ تا بفهمی؟ با حالت تحقیرانه ای که انگار ما هیچی بارمون نیست گفت: خب بزن. تو دلم گفتم: دارم برات فکر کرده احمق گیر اوورده رفتیم و زنگ زدیم به ـــ...ـــ و بعد اون گفت گوشی رو بده تا خودم باهاش صحبت کنم. آخ که یارو چقدر ضایع شدخلاصه مجبور شد فرم ثبت نام رو بده. بعد زینب گفت: من پارسال فرم پرکردم ها همه مدارک هم دادم٬ اما ظاهرا گم شده چون اصلا به من زنگ نزدید و وقتی زنگ زدم گفتید مدارکتون گم شده٬بازم فرم پر کنم؟ مرده گفت: هان؟؟فرم پرکردید؟ مگه میشه مدارکتون گم بشه؟ من الان زنگ میزنم انفورماتیک ببینم دادید یا نه.....................

خلاصه یه سری جریانات پیش اومد که من الان حال و حوصله نوشتنش رو ندارم. اما در کل خیلی با این آقاهه دعوا کردم. زینب میگفت: تو که ۳ساله ثبت نام شدی٬ منو ثبت نام نمیکنند تو چرا حرص میخوری و دعوا میکنی؟ گفتم: آخه فکر میکنه ما احمقیم. هنوز اونقدر گوشامون دراز نشده که یه جوجه ماشینی بخواد مارو دُر بزنه. آخه هی به ما دروغ میگفت. فکر کرده چون ما ۱۶سالمونه احمقیم. اعصابم خورد شده بود

زنگ زدم مرجان گفتم کجایی؟ گفت نزدیک باشگاهم و...

خیلی خوشحال شدم که داشت میومد آخه میشد با پارتی اون حرف بزنیم. چون پارتی اون مدیر آموزش باشگاه بود. خلاصه مرجان اومد و زنگ زد بهش قرار شد بریم ساختمون اداری جام جم قسمت آموزشش. رفتیم و با همین آقای ==...== مدیر آموزش کلی حرف زدیم و البته کلی هم تحویل گرفت و قرار شد کار زینب و مرجان و مائده رو پیگیری کنه. خیلی آقای خوب و متشخصی بود. خدا عمرش بده

راستی گفتند که ترمهای پیش استاد کلاس گزارش آقای نجف زاده بوده. دعا کنید این ترم هم استادش آقای نجف زاده باشه آخه این ترم من باید برم کلاس گزارش

خلاصه دوباره رفتیم باشگاه تا با آقای ـــ...ـــ صحبت کنیم و بگیم که قسمت آموزش هی ما رو میپیچوند. اما آقای ـــ...ـــ نبود و مجبور شدیم با جانشینش حرف بزنیم.

اونم مثل بقیشون فکر میکرد که چون ما ۱۶سالمونه احمقیم البته خیلی با ادبانه صحبت میکرد و بعد از مدتی فهمید که ما اونقدها هم.... ولی بازهم.... تا اینکه مجبور شدم یه سری از مسائل رو بگم... در میان صحبتها یه جاییش گفتم: اونقدر ما رو میپیچونند که ما مجبور شدیم دست به دامن ناظم مدرسمون بشیم که توی صدا و سیماست. آقاهه فامیلیشو پرسید و پرسید توی کدوم قسمته سازمانه؟ گفتم: خانم ـ،ـ،ـ،ـ هستد و توی شبکه ی یک کار میکنند. البته این آخریا ما دیگه دست به دامن دخترهای آقای ضرغامی که توی مدرسمونند٬شدیم.

آقاهه یه دفعه شوکه شد و گفت: اِ... شما همون مدرسهه میرید که توی خیابون ایرانه؟

با قیافه ای پیروزمندانه گفتم: بله

آقاهه گفت: البته ما که حرفی نداریم قوانین اینجا اینطوریه. شما هفته دیگه بیایین کارتون حتما درست میشه.

وقتی اومدیم بیرون به زینب گفتم: توروخدا میبینی؟ اینا زبون آدمیزاد حالیشون نمیشه. باید از راه های دیگه وارد شد

وقتی کارمون تموم شد اومدیم بیرون تا بریم یه کافی شاپ یه چیزی بخوریم بلکه یه جون تازه ای بگیریم. از بس که ما فک زدیم از کنار پارک ملت داشتیم راه میرفتم که یه آقاهه اومد به ما گفت میایین تا باهاتون مصاحبه کنیم؟ گفتیم درمورد چیه؟ گفت: ازدواج! زینب گفت: این بحثا به درد سن ما نمیخوره برای ما هنوز زوده. هی از گزارشگره اصرار از ما انکار. رفتیم و اون گزارشگره دنبالمون میومد. خلاصه دلمون سوخت گفتیم باشه.

ازمون یه سری سوال درمورد ازدواج پرسیدن و ما هم سعی کردیم صادقانه جواب دادیم.

اسم برنامش گلبرگه و ۵شنبه از شبکه ۳پخش میشه. نمیدونم چه ساعتی پخش میشه. اما گفتند جدول پخش رو ببینید. چون ۵شنبه اولین برنامشه هنوز ساعت دقیقش معلوم نیست.

اگه مصاحبه منو نشون دادند من همونم که عینکیه و قدش بلنده. مائده هم عینکیه اما من عینکم بدون فریمه. اگر هم به ترتیب باشه من دومین نفرم. هر ۴تایی مون هم چادری هستیم.

خلاصه مصاحبه که تموم شد رفتیم تا یه کافی شاپ درست و حسابی پیدا کنیم. توی یکی از کوچه های رو به روی پارک ملت بالاخره یه کافی شاپ درست و درمون و خلوت پیدا کردیم. رفتیم تو و دیدیم خیلی خلوته و کلی ذوق کردیم به گارسونه گفتیم کجا بشینیم؟ گفت: هیچ جا نمیتونید بشینید! گفتیم:چرا؟ گفت به خاطر اینکه همه ی میزها رزروهه! بعد من گفتم: اینجا همیشه رزروهه؟ گفت: بله.

به بچه ها گفتم حالا که اینطوره من حتما باید یه روز هم که شده بیام اینجا و یه چیز بخورم. کارتشو گرفتم تا دفعه دیگه که خواستیم بریم از قبل زنگ بزنم میز رزرو کنم.

خلاصه بعدش رفتیم نهار خوردیم و بعد سوار اتوبوس و مترو شدیم و حدودای ساعت ۴بود که رسیدیم خونه. خسته و کوفته!

اما خیلی حال داد!

کتایون جون منو به بازی دعوت کرده. ممنون عزیزم

منم۱۰ نفررو به این بازی دعوت میکنم.

الهام - مليكا - زینب(چشمان روباه) - کیمیا - بهاره - سمیه(رهگذر) - فاطمه(محکم -مریم(دل نوشته) - سولماز نوري - مائده

دستور بازی: ۱۰تا چیزی که دوست داری و ۱۰تا چیزی که دوست نداری رو بنویس. و ۱۰نفر رو به این بازی دعوت کن.

دوست دارم ها:

۱. دوست دارم روانشناسی بالینی در دانشگاه سراسری تهران قبول بشم.

۲. دوست دارم یه خبرنگار یا مجری باحال و جنجالی بشم.

۳. دوست دارم آرامش داشته باشم و همه جا سکوت باشه.

۴.دوست دارم متن های ادبی قشنگی بنویسم.

۵. دوست دارم هرچی آدم پروهه ضایعشون کنم.

۶. دوست دارم اینترنت پرسرعت داشته باشم.

۷. دوست دارم با قرآن بیشتر انس بگیرم.

۸. دوست دارم جامعه از بی بند و باری در بیاد و دختر و پسرا تو ازدواجشون یه کم بیشتر دقت کنند و ملاکشون فقط پول و ظاهر طرف نباشه.

۹. دوست دارم برای بچه های بی سرپرست کار کنم.

۱۰. دوست دارم همه رو دوست داشته باشم!

دوست ندارم ها:

۱. دوست ندارم کسی بهم زور بگه.

۲. دوست ندارم کار خونه انجام بدم. و اصلا هم بلد نیستم

۳. دوست ندارم تو جامعه پارتی بازی باشه.

۴. دوست ندارم کسی منو دست کم بگیره.

۵. دوست ندارم آدمها بی وفا باشند.

۶. دوست ندارم آدمها مغرور باشند.

۷. دوست ندارم کسی مزاحم خوابم بشه.

۸. دوست ندارم کسی بیاد تو وبلاگم و نظر نده. حتی اگه نظری نداره میتونه اعلام حضور کنه.

۹. دوست ندارم نمازهام قضا بشه.

۱۰. دوست ندارم آدمی خودشو بزنه به اون راه.

پ.ن: روز مادر برهمه ی مادرهای مهربون مبارک.

تا بعد

خدانگهدار

بالاخره یه نفس راحت می کشم...

arefeh154 — Sun, 15 Jun 2008 05:02:18 GMT

آخيش... راحت شدم.... حالا مي تونم يه نفس راحت بکشم....

بالاخره مدرسه ها تموم شد و ما را حت شدیم.

اما خودمونيما.. مدرسه هم براي خودش صفايي داره.

سال تحصيلي امسال براي من هم خوب بود و هم بد.

خوب بود چون امسال بيشتر از پارسال شيطوني کردم و با رفقا بيشتر حال کردم.

بد بود چون امسال مثل بچه آدم درس نميخوندم و درکل حال و حوصله درس خوندن نداشتم. چون به اميد سال بعد درس ميخوندم. آخه چون ميخوام برم انساني به درسهاي غير انساني مثل رياضي و فيزيک و شيمي و زيست توجهي نداشتم. اما درسهايي مثل ادبيات و زبان فارسي و دين و زندگي و... مثل بچه آدم ميخوندم!

بيشتر از همه به خاطر اينکه ميخوام برم رشته انساني خوشحالم. چون ميتونم با خيال راحت درس بخونم و عاري از وجود هرگونه درس بيخود و مسخره مثل فيزيکه! من خيــلي از فيزيک بدم مياد. خيلي. آخه به من چه که جسم وقتي 2cm جلوتر از کانون آينه مقعره ، تصوير کجا تشکيل ميشه؟ يا اينکه زاويه ي حد فلان ماده چقدره؟

نميدونم. شايد شما خوشتون بياد اما براي من رنج آورترين زنگها زنگ فيزيک بود. هميشه هم سعي ميکردم کلاس رو دو در کنم!

رياضي هم همين طور . اما درجه اش کمتر از فيزک بود! هر چند که مدرسمون براي دوم انسانيهاشون هم کلاس تست رياضي دارند.

شيمي هم بدک نبود اما من حال و حوصله حل کتاب کار نداشتم، به همين جهت هميشه از دوستام تو کلاسهاي ديگه کتاب کار قرض ميگرفتم تا سر زنگ شيمي معلممون غر نزنه.

اما زيست رو يه کم دوست داشتم. چون درس شيريني بود.

اما درسهايي که من عاشقشونم...

آخ ادبيات. عشق.... يادمه سر کلاسهاي ادبيات همه ي بچه ها چرت ميزدند اما من هميشه با معلممون بحثهاي ادبي ميکردم. از نيمه هاي سال به بعد هم بيشتر درسها رو من ميدادم! ( اينجوري هم به معلم کمک ميکردم هم يه نمره اي به طور مفتي ميگرفتم و هم بچه ها کمتر چرت ميزدند!)

زبان فارسي هم که جاي خودشو داره. درس بسيار جذابيه.

حالا يه کم از شيطوني هامون بگم....

يادمه يه روز سرزنگ زبان فارسي من و مائده پيش هم نشسته بوديم. يه دفعه هوس نارنگي کرديم(اون روز تغذيه نارنگي داشتيم) . به مائده گفتم: من ميرم پايين ببينم ميتونم چندتا نارنگي گير بيارم. گفت: باشه برو. رفتم پيش معلممون و به بهانه رفتن به دستشويي اجازه گرفتم و رفتم پايين. رفتم توي آشپزخونه مدرسه و به مهماندارها گفتم که تغذيه از زنگ قبل چيزي مونده؟ اونا هم يه سبد پر از نارنگي گذاشتند و گفتند هر چقدر ميخوايي بردار. منم تا اونجا که تونستم برداشتم. 6تا توي جيبهاي مانتوم و 2تا هم توي جيبهاي پالتوم! جمعا 8تا نارنگي! رفتم بالا و درزدم و در کمال آرامش از معلم اجاز گرفتم و رفتم سر جام نشستم. هيشکي هم نفهميد. جاتون خالي سر کلاس خورديم و چقدر هم چسبيد. آبدار و شيرين هم بود!

يه دونه ديگه: سرزنگ زيست بود. معلم قرار بود از کل کلاس فصل 4رو بپرسه. من درس خونده بودم ها اما نه با دقت. معلم از ميز اول شروع کرد به پرسيدن. 2-3تا نيمکت مونده بود به من برسه رفتم زير ميز! چون نيمکت آخر بودم زياد تابلو نبود. خلاصه از بغل دستيم هم پرسيد و رفت رديف دوم و متوجه نشد من زير ميزم! خلاصه از کل کلاس درس پرسيد و تموم شد و ميخواست درس جديد بده که من آروم اومدم بالا.باز هم معلممون نفهميد!

يه دونه ديگه: اول سال که برنامه صبحگاه داشتيم. يه روزش افتاد به کلاس ما. ما مونديم چه کنيم.

بچه ها گفتند: عارفه يه کلاس مريم 2و يه تو، خودت بايد فکر يه برنامه صبحگاه باحال رو بکني. خلاصه ما رفتيم خونه و نشستيم فکر کرديم و فکر کرديم و فکر کرديم تا به يه نتيجه اي رسيدم. فرداش رفتم مدرسه و به بچه گفتم: به نظر من بيايين يه برنامه تلويزيوني اجرا کنيم مثل شب شيشه اي ولي بايد تا اونجا که ميتونم همه ي برنامه ها رو باهم قاطي کنيم. مثلا يکي بشه رشيدپور يکي بشه شهرياري و 2تا هم مهمون داشته باشيم. بچه ها گفتند مهمونمون مثلا محمدرضاگلزار و مهناز افشارباشند.

اما يه کم که فکر کرديم به اين نتيجه رسيديم که مهمونامون خوب نيستند يه کم جلف ميشه. به جاش هري پاتر و هرميون گرنجر رو مياريم. اين موضوع تصويب شد. اما حالا بايد بازيگر ها رو پيدا ميکرديم. چون مرجان ته چهره اش کمي تا قسمتي شبيه رشيدپوره اون شد رشيدپور. مائده هم شد هري، چون حرکاتش خيلي شبيه به هريه. سعیده هم شد هرميون چون خوب اداشو درميوورد. و منم چون صداي شهرياري رو خوب تقليد ميکردم،(از خود تعريف نباشه ها. دوستان اينو گفتند) شدم شهرياري! متن برنامه رو هم قرار شد من بنويسم و کارگرداني کنم.

خلاصه روز موعود فرارسيد و هرکدوم از ما با لباس و گريم خاصي آماده شديم. برنامه رو شهرياري که من باشم بايد شروع ميکردم. با بلندگو رفتم جلوي 400نفر دانش آموز و چندين معلم، شروع کردم:

- به نام خداوند جان آفرين حکيم سخن در زبان آفرين. سلام عرض ميکنم خدمت همه شما دانش آموزان عزيز به ويژه معلمان گرامي. صبح شما به خير.

و.....

نميدونيد مدرسه به چه وضعي افتاده بود. تا مدل شهرياري ميخنديدم مدرسه ميرفت رو هوا . لطيفه هاي آقاي کاف. الف که ديگه هيچي....

- به آقاي کاف.الف ميگن که با کلمه ي اتوبوس جمله بساز. ميگه اتو بوس کردم لبم سوخت!

-به آقاي کاف الف ميگن با فرشاد جمله بساز. ميگه روح غضنفرشاد!

- به آقاي کاف.الف ميگن که با فرناز جمله بساز. ميگه غضنفر ناز نکن!

و.....

فقط من به اين فکر ميکردم که اگه يکي از پشت در مدرسمون رد بشه چي فکر ميکنه.

خلاصه برنامه رو اجرا کرديم و تموم شد. از زنگ بعد من ديگه عارفه نبودم، "آقاي شهرياري" بودم. تا يکي دو ماه همين وضع بود. تا کم کم همون عارفه شدم.

بچه هاي مدرسه ميگفتن خيلي برنامه باحالي بود. ولي من فکر نميکردم که اينقدر بچه ها خوششون بياد.

چندتا عکس از مدرسمون:

نمایی از حیاط مدرسه

ساختمان مدرسه

پ.ن:۵ شنبه امتحان ادبیات ندادم! اونم ترم دوم! (البته قرار شد۱۰روز دیگه برم و امتحان بدم) به خاطر اینکه برای امتحان ادبیات به شدت معده درد گرفتم. شب قبلش رفتم دکتر یه عالمه آمپول و قرص داد اما اصلا هیچ تغییری نکرد. تا اینکه فرداش رفتم پیش یه متخصص درست و حسابی. اونم یه عالمه قرصهای عجیب و غریب داد و گفت اگه تا آخر این هفته خوب نشدی دوباره بیا و تا بری آندوسکوپی کنی. خداکنه خوب بشم.از آمپول اصلا نمیترسم اما از آندوسکوپی میترسم. البته الان یه کم بهترم اما هنوز کامل خوب نشده. درد روحی ام کم بود درد جسمی هم اضافه شد! دعا کنید.

پ.ن: این مدرسمون هم واقعا شورش رو در آوردهتابستون ۳روز در هفته برامون کلاس گذاشته رفتن به این کلاسها هم اجباریه. به همین دلیل من همه ی اون کلاسهایی رو که برنامه ریزی کردم رو نمیتونم برم. فقط میتونم برم نویسندگی و باشگاه خبرنگاران کلاس گزارش.

پ.ن: قراره برم برای بچه های بی سرپرست کار کنم. دعا کنید جور بشه. من عاشق این جور کارام

پ.ن: امیدوارم امسال آقای نجف زاده دوباره تو باشگاه کلاس داشته باشه!

پ.ن: منتظر نظرات گرمتون هستم

پ.ن: خدانگهدار

من و نمایشگاه کتاب و دوستام

arefeh154 — Tue, 13 May 2008 14:38:18 GMT

سلام:

بعد از یه مدت طولانی... واقعا شرمنده به جون خودم حال و حوصله آپیدن نداشتم اما تا اونجا که تونستم به وبلاگهای همتون کم و بیش سرمیزدم ممنون از نظرات گرمتون

خب... عرضم به حضورتون که بریم سر اصل مطلب که نمایشگاه کتاب باشه

امسال خـــــــــــــــــیـــــــــــــلـــــــــــی خوب بود کلی حال کردم

راستش امسال با رفقا به نمایشگاه رفتیم. اونم ۲بار

بار اول: جمعه ۱۳ اردیبهشت بود

من بودم و مائده و زینب و خواهر زینب و سعیده. تولد سعیده بود و از ساعت ۱۲ونیم تا ۶بعد از ظهر اونجا بودیم. نهار هم مهمون سعیده!

کلی کتاب خریدیم و این ور و اون ور رفتیم و این زینب هم هی غر زد!

اما خوش گذشت!

بار دوم: جمعه ۲۰ اردیبهشت بود

این بار من بودم و مائده و مرجان. اما تولد کسی نبود این دفعه هم مثل دفعه قبل ساعت ۱۲ظهر از کلاس زبان مستقیم رفتیم نمایشگاه و ساعت ۶ هم برگشتیم خونه

چون بار اول نتونستم همه ی اون کتابهایی که میخواستم رو بخرم دوباره رفتم

این بار بیشتر حال داد. چون باهم کلی خندیدیم و بیشتر از پیش کتاب خریدیم

اما خودمونیما!

با رفقا و دوستان رفتن به نمایشگاه یا امثال این جور جاها یه چیز دیگس

هم نهار خوردنش هم گم کردن راه هم... اصلا همه چیزش

امسال به نظر من نمایشگاه خیلی بهتر از پارسال بود. تقریبا میشه گفت ناشران کتابهای خوب و مناسبی آورده بودند

اینم بعضی از کتابهایی که خریدم (اگه خواستید روشون کلیک کنید):

منطق الطیر - سیاحت غرب - گلها همه آفتابگردانند - هبوط در کویر -

دستور زبان عشق - مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری و.....

اینم چندتا عکس از نمایشگاه:

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9]

پ.ن: دوستان عزیز لطف کنید و در نظرسنجی وبلاگم هم شرکت کنید.

(در پایین صفحه مشاهده فرمایید)

پ.ن: توی این مدت با نظراتتتون منو تنها نذارید

حقیقتی نو

arefeh154 — Mon, 24 Mar 2008 19:35:18 GMT

از این پس میخواهم خود باشم...

خیلی سخت است٬ ولی باید ازهمین امروز به خود یاد دهم تا بتوانم.

اما باید به یاد داشته باشم که چه کسی به من کمک کرد تا خودم شوم...

کسی بود که سالها با چشمان باز کاملا بسته می دیدمش٬ اما نمی دانستم که حقیقت وجود او چیست.

و چه فرصتهای از دست رفته ای داشتم٬ زمانی که او درست در مقابلم بود و من این فرصتها را با باد کارهای کودکانه سپردم.

افسوس......

اسمش را نمیتوان گذاشت معشوقه. بهتر که نه٬ واجب است که او را با نام دوست خطاب کنم. زیرا معشوقه با دوست زمین تا آسمان تفاوت دارد.

همان طور که عشق با دوست داشتن متفاوت است...

زیرا عشق در لحظه ای پدید می آید ولی دوست داشتن در امتداد زمان...

و این باوریست که در وجودم رسوب کرده است.

از این پس میخواهم در اینجا بیشتر از دوستی بگویم که بدون او هیچ گاه به خود نمی رسیدم.

نمی دانم خودش خواست که مرا خودم کند٬ یا ناخود آگاه بر من اثر گذاشت. اما هرچه کرد٬ خوب که نه٬ بلکه غوغا کرد.

غوغایی که باعث شد٬ نه اینکه همرنگ جماعت شوم٬ بلکه همرنگ حقیقت شوم.