| تبليغات | X |
آخيش...
راحت شدم....
حالا مي تونم يه نفس راحت بکشم....
بالاخره مدرسه ها تموم شد و ما را حت شدیم.
اما خودمونيما..
مدرسه هم براي خودش صفايي داره.
سال تحصيلي امسال براي من هم خوب بود
و هم بد.
خوب بود چون امسال بيشتر از پارسال شيطوني کردم
و با رفقا بيشتر حال کردم.
بد بود چون امسال مثل بچه آدم درس نميخوندم
و درکل حال و حوصله درس خوندن نداشتم.
چون به اميد سال بعد درس ميخوندم
. آخه چون ميخوام برم انساني به درسهاي غير انساني مثل رياضي و فيزيک و شيمي و زيست توجهي نداشتم
. اما درسهايي مثل ادبيات و زبان فارسي و دين و زندگي و... مثل بچه آدم ميخوندم!
بيشتر از همه به خاطر اينکه ميخوام برم رشته انساني خوشحالم. چون ميتونم با خيال راحت درس بخونم
و عاري از وجود هرگونه درس بيخود و مسخره مثل فيزيکه!
من خيــلي از فيزيک بدم مياد
. خيلي. آخه به من چه که جسم وقتي 2cm جلوتر از کانون آينه مقعره ، تصوير کجا تشکيل ميشه؟ يا اينکه زاويه ي حد فلان ماده چقدره؟
نميدونم
. شايد شما خوشتون بياد اما براي من رنج آورترين زنگها زنگ فيزيک بود
. هميشه هم سعي ميکردم کلاس رو دو در کنم!
رياضي هم همين طور
. اما درجه اش کمتر از فيزک بود! هر چند که مدرسمون براي دوم انسانيهاشون هم کلاس تست رياضي دارند.
شيمي هم بدک نبود اما من حال و حوصله حل کتاب کار نداشتم، به همين جهت هميشه از دوستام تو کلاسهاي ديگه کتاب کار قرض ميگرفتم
تا سر زنگ شيمي معلممون غر نزنه.
اما زيست رو يه کم دوست داشتم. چون درس شيريني بود.
اما درسهايي که من عاشقشونم...
آخ ادبيات
. عشق.... يادمه سر کلاسهاي ادبيات همه ي بچه ها چرت ميزدند اما من هميشه با معلممون بحثهاي ادبي ميکردم. از نيمه هاي سال به بعد هم بيشتر درسها رو من ميدادم! ( اينجوري هم به معلم کمک ميکردم هم يه نمره اي به طور مفتي ميگرفتم و هم بچه ها کمتر چرت ميزدند!)
زبان فارسي هم که جاي خودشو داره. درس بسيار جذابيه.
حالا يه کم از شيطوني هامون بگم....
يادمه يه روز سرزنگ زبان فارسي من و مائده پيش هم نشسته بوديم. يه دفعه هوس نارنگي کرديم(اون روز تغذيه نارنگي داشتيم) . به مائده گفتم: من ميرم پايين ببينم ميتونم چندتا نارنگي گير بيارم. گفت: باشه برو. رفتم پيش معلممون و به بهانه رفتن به دستشويي اجازه گرفتم
و رفتم پايين. رفتم توي آشپزخونه مدرسه و به مهماندارها گفتم که تغذيه از زنگ قبل چيزي مونده؟ اونا هم يه سبد پر از نارنگي گذاشتند و گفتند هر چقدر ميخوايي بردار. منم تا اونجا که تونستم برداشتم
. 6تا توي جيبهاي مانتوم و 2تا هم توي جيبهاي پالتوم! جمعا 8تا نارنگي! رفتم بالا و درزدم و در کمال آرامش از معلم اجاز گرفتم و رفتم سر جام نشستم. هيشکي هم نفهميد. جاتون خالي سر کلاس خورديم و چقدر هم چسبيد. آبدار و شيرين هم بود!
يه دونه ديگه: سرزنگ زيست بود. معلم قرار بود از کل کلاس فصل 4رو بپرسه
. من درس خونده بودم ها اما نه با دقت. معلم از ميز اول شروع کرد به پرسيدن. 2-3تا نيمکت مونده بود به من برسه رفتم زير ميز! چون نيمکت آخر بودم زياد تابلو نبود. خلاصه از بغل دستيم هم پرسيد و رفت رديف دوم و متوجه نشد
من زير ميزم! خلاصه از کل کلاس درس پرسيد و تموم شد و ميخواست درس جديد بده که من آروم اومدم بالا.باز هم معلممون نفهميد!
يه دونه ديگه: اول سال که برنامه صبحگاه داشتيم. يه روزش افتاد به کلاس ما. ما مونديم چه کنيم.
بچه ها گفتند: عارفه يه کلاس مريم 2و يه تو، خودت بايد فکر يه برنامه صبحگاه باحال رو بکني. خلاصه ما رفتيم خونه و نشستيم فکر کرديم و فکر کرديم و فکر کرديم تا به يه نتيجه اي رسيدم
. فرداش رفتم مدرسه و به بچه گفتم: به نظر من بيايين يه برنامه تلويزيوني اجرا کنيم مثل شب شيشه اي ولي بايد تا اونجا که ميتونم همه ي برنامه ها رو باهم قاطي کنيم. مثلا يکي بشه رشيدپور يکي بشه شهرياري و 2تا هم مهمون داشته باشيم. بچه ها گفتند مهمونمون مثلا محمدرضاگلزار و مهناز افشارباشند.
اما يه کم که فکر کرديم به اين نتيجه رسيديم که مهمونامون خوب نيستند يه کم جلف ميشه.
به جاش هري پاتر و هرميون گرنجر رو مياريم. اين موضوع تصويب شد. اما حالا بايد بازيگر ها رو پيدا ميکرديم. چون مرجان ته چهره اش کمي تا قسمتي شبيه رشيدپوره اون شد رشيدپور. مائده هم شد هري، چون حرکاتش خيلي شبيه به هريه. سعیده هم شد هرميون چون خوب اداشو درميوورد. و منم چون صداي شهرياري رو خوب تقليد ميکردم،(از خود تعريف نباشه ها. دوستان اينو گفتند) شدم شهرياري! متن برنامه رو هم قرار شد من بنويسم و کارگرداني کنم.
خلاصه روز موعود فرارسيد و هرکدوم از ما با لباس و گريم خاصي آماده شديم
. برنامه رو شهرياري که من باشم بايد شروع ميکردم. با بلندگو رفتم جلوي 400نفر دانش آموز و چندين معلم، شروع کردم:
- به نام خداوند جان آفرين حکيم سخن در زبان آفرين. سلام عرض ميکنم خدمت همه شما دانش آموزان عزيز به ويژه معلمان گرامي. صبح شما به خير.
و.....
نميدونيد مدرسه به چه وضعي افتاده بود. تا مدل شهرياري ميخنديدم مدرسه ميرفت رو هوا 
. لطيفه هاي آقاي کاف. الف که ديگه هيچي....
- به آقاي کاف.الف ميگن که با کلمه ي اتوبوس جمله بساز. ميگه اتو بوس کردم لبم سوخت!
-به آقاي کاف الف ميگن با فرشاد جمله بساز. ميگه روح غضنفرشاد!
- به آقاي کاف.الف ميگن که با فرناز جمله بساز. ميگه غضنفر ناز نکن!
و.....
فقط من به اين فکر ميکردم که اگه يکي از پشت در مدرسمون رد بشه چي فکر ميکنه.
خلاصه برنامه رو اجرا کرديم و تموم شد. از زنگ بعد من ديگه عارفه نبودم، "آقاي شهرياري" بودم. تا يکي دو ماه همين وضع بود. تا کم کم همون عارفه شدم.
بچه هاي مدرسه ميگفتن خيلي برنامه باحالي بود. ولي من فکر نميکردم که اينقدر بچه ها خوششون بياد.
چندتا عکس از مدرسمون:
پ.ن:۵ شنبه امتحان ادبیات ندادم! اونم ترم دوم! (البته قرار شد۱۰روز دیگه برم و امتحان بدم) به خاطر اینکه برای امتحان ادبیات به شدت معده درد گرفتم.
شب قبلش رفتم دکتر یه عالمه آمپول و قرص داد اما اصلا هیچ تغییری نکرد. تا اینکه فرداش رفتم پیش یه متخصص درست و حسابی. اونم یه عالمه قرصهای عجیب و غریب داد و گفت اگه تا آخر این هفته خوب نشدی دوباره بیا و تا بری آندوسکوپی کنی.
خداکنه خوب بشم.از آمپول اصلا نمیترسم اما از آندوسکوپی میترسم. البته الان یه کم بهترم اما هنوز کامل خوب نشده. درد روحی ام کم بود درد جسمی هم اضافه شد! دعا کنید.
پ.ن: این مدرسمون هم واقعا شورش رو در آورده
تابستون ۳روز در هفته برامون کلاس گذاشته رفتن به این کلاسها هم اجباریه. به همین دلیل من همه ی اون کلاسهایی رو که برنامه ریزی کردم رو نمیتونم برم. فقط میتونم برم نویسندگی و باشگاه خبرنگاران کلاس گزارش.
پ.ن: قراره برم برای بچه های بی سرپرست کار کنم. دعا کنید جور بشه. من عاشق این جور کارام
پ.ن: امیدوارم امسال آقای نجف زاده دوباره تو باشگاه کلاس داشته باشه!
پ.ن: منتظر نظرات گرمتون هستم
پ.ن: خدانگهدار
