ماه رمضان براي من ماه رسيدن است. يا شايد تحقق آرزوهايي كه تا چند سال پيش برايم رويايي بيش نبود، ولي حالا به طور معجزه آسايي برايم تبديل به واقعيت شدند.

2سال از آن روزها مي‌گذرد ولي انگار كمتر از دوماه است. كاملاً به ياد دارم، ماه رمضان سال 84 بود. يه حديثي خوانده بودم؛<دعاي روزه‌دار حتماً به استجابت مي‌رسد>. اما هميشه به دوستم الهام مي‌گفتم كه چرا دعاهاي من به استجابت نمي‌رسد و هميشه از اين موضوع نالان بودم. در اين باره بحثي در كلاس ديني پيش آمد  و من اين موضوع را با معلم ديني‌مان در ميان گذاشتم. او گفت: شايد دعايت يا خواسته‌ات از ته دل نيست و شايد هم به ضررت است و يا شايد حكمتيست.

آن روز خيلي به فكر فرو رفتم...... خواسته‌ام كه از ته دل بود و از اين بابت مطمئن بودم. به ضررم هم كه نبود و هيچ گناهي در آن وجود نداشت، ولي حكمت را نمي‌دانم...

خلاصه شب‌هاي قدر فرا رسيد. آن شب‌ها  براي اولين بار بود كه از ته دلم اشك مي‌ريختم و دست به دامن خدا شده بودم چون مي‌گويند محال است كه خدا اين شب‌ها دست رد به سينه‌ي بندگانش بزند.

آن شب‌ها اكنون برايم به شب‌هاي خاطره‌انگيزي تبديل شده. باورتان نمي‌شود كه به طور معجزه‌ آسايي به حاجت‌هايم رسيدم. هنوز هم وقتي به آن فكر مي‌كنم برايم بسيار حيرت‌آور است.

و آن زمان بود كه خدا را از اعماق وجودم حس كردم....

اكنون خيلي شرمنده‌ي خدا هستم. چون هيچ موقع بنده‌ي واقعي‌اش نبودم. چون هيچ وقت هموني نبودم كه خودش مي‌خواد. هيچ وقت....

اي كاش مي‌تونستم.

خدايا بازهم كمكم كن. بازهم به اين بنده‌ِي ناسپاس كمك كن تا شرمنده‌ات نباشم و جبران اين همه لطفت را بكنم، البته مي‌دانم كه هيچ وقت نمي‌توانم جبران كنم. ولي مي‌خواهم حداقل بنده خوبت باشم.

بازهم كمكم مي‌كني...؟